ائمه به جهت امانت داريشان باب ايمان هستند. لذا زائر، ايمان خود و ارزش‌هاي معنوي خود را به دست صاحب ولايت مي‌سپارد تا آنان عهده‌دار نگهداري آن باشند

امناء رحمان بودن ائمه(ع)، يعني آنچه در عالم امكان وجود دارد، به دست اين بزرگواران سپرده شده است و با دست امانت دار آنان در ميان مخلوقات الهي تقسيم مي‌شود

كساني كه خداوند آنان را به امانت داري معرفي كرده است، ائمه معصومين(ع) هستند. هماناني كه اگر زمام حكومت به دست آنان داده شود، به دشمنان خود نيز عنايت و توجه مي‌كنند

خداوند منان وجود انبياء را مقدمه قرار داده است تا در زمان مناسب، ائمه(ع) را به بشريت عرضه كند

سوگند به خدايي كه تو را به نبوت مبعوث كرد، اهل آسمان‌ها علي(ع) را بيش از اهل زمين مي‌شناسند

«صفوة» به خالص، صاف و عصاره هر چيز گفته مي‌شود. اطلاق وصف صفوة المرسلين به ائمه(ع) يعني اگر گلاب گل نبوت را بگيريم، حاصل آن ائمه(ع) خواهند بود

تنها كساني كه هيچ چيز در هيچ وعاء و ظرفي از خدا بازشان نداشته است، وجود نازنين امامان معصوم(ع) هستند

خود اهل بيت ديگر واسطه‌اي بين خود و خدا ندارند. آن‌ها صفوة و خالصند و هيچ آميزه و كدورتي عارض وجود آن‌ها نمي‌شود

در روايات عترت پيامبر بالاصاله اينان معرفي شده‌اند: وجود نازنين حضرت مولي‌الموحدين علي ابن ابيطالب(ع)، حضرت صديقه طاهره فاطمه زهرا(س)، امام حسن مجتبي(ع) و حضرت امام حسين(ع).

عترت و قرآن مشعل هدايتي هستند كه توأماً امت اسلامي، جامعه اسلامي و مكتب اسلام را از خطرها و انحرافات بيمه مي‌كنند و هدايت نمودن تشنگان هدايت را تضمين مي‌نمايند